Amaaan, bos ver ayol…

Bazen hayatta ne kadar mucadele etsek de mudahale edemedigimiz seyler çok oluyor.

Bi suru sey domino tasi gibi ust uste geliyor bizi devire devire. Benim de son 4 yilim çok kolay degildi. Ozellikle son 2 yilim oldukça agar yukler yukledi bana.

Ben her yil Aralik ayinda kendime bir hedef koyup, onumuzdeki  yil içinde de o hedefi gerçeklestirmek için elimden geleni yapardim. Son iki yildir içimden ozel hiç bir sey yapmak gelmiyor.  Sebeplerini daha onceki yazilarimda da yazmistim zaten.

Bunca sıkıntı, stres sonucunda da dogal olarak, sık sık doktorumuzun kapisini çalar oldum.

Ismi Liliana. Aslinda aile hekimi. Bana hem psikolojik, hem fizyolojik olarak  çok destek olmaya basladi sagolsun.  

Bazen insanin itelenmeye, yureklendirilmeye  ihtiyaci olur.

Birisinden “ hadi yaparsin, bir basla arkasi gelir”  gibi sozcukler duymak oyle onemli ki.

Onceden annelerimiz kabul gunu yaparlardi. Bir kaç kadin bir araya gelir, kisirlari, borekleri, tatlilari yiyip dertlerini, tasalarini anlatirlardi birbirlerine.  Hepsi birbirinin hem arkadasi hem doktoru gibiydi. Konusur,  rahatlar evlerine giderlerdi.

“ Amaaan, bos ver ayol… ” cumlesi bile antidepresan etkisi yapardi.

Simdi galiba çevremizdeki insan sayisi artikça daha çok yalnizlastik. Bence artik kimse kimseyi can kulagi ile dinlemiyor.  Instagrama baksan herkes mutlu. Ama bence çok kisi özde mutsuz ve dostsuz.

Sagolsun Liliana´nin cumleleri de bana son zamanlarda antidepresan etkisi yapiyor.

“ hadiii, yaparsin” ...

Tekrar eski Gungor olmaya çalisacagim.

Buralara da daha çok ugramiyi dusunuyorum kismetse.

Bugunluk bu kadar.

Gorusmek uzere, hosçakalin.

Sevgilerimle.

Gungor Ekinci Saglik