Bazen hayatta ne kadar mucadele etsek de mudahale edemedigimiz seyler çok oluyor.
Bi suru sey domino tasi gibi ust uste geliyor bizi devire
devire. Benim de son 4 yilim çok kolay degildi. Ozellikle son 2 yilim oldukça
agar yukler yukledi bana.
Ben her yil Aralik ayinda kendime bir hedef koyup, onumuzdeki yil içinde
de o hedefi gerçeklestirmek için elimden geleni yapardim. Son iki yildir içimden
ozel hiç bir sey yapmak gelmiyor. Sebeplerini
daha onceki yazilarimda da yazmistim zaten.
Bunca sıkıntı, stres sonucunda da dogal olarak, sık sık doktorumuzun kapisini çalar oldum.
Ismi Liliana. Aslinda aile hekimi. Bana hem psikolojik, hem
fizyolojik olarak çok destek olmaya
basladi sagolsun.
Bazen insanin itelenmeye, yureklendirilmeye ihtiyaci olur.
Birisinden “ hadi yaparsin, bir basla arkasi gelir” gibi sozcukler duymak oyle onemli ki.
Onceden annelerimiz kabul gunu yaparlardi. Bir kaç kadin bir
araya gelir, kisirlari, borekleri, tatlilari yiyip dertlerini, tasalarini
anlatirlardi birbirlerine. Hepsi birbirinin
hem arkadasi hem doktoru gibiydi. Konusur, rahatlar evlerine giderlerdi.
“ Amaaan, bos ver ayol… ” cumlesi bile antidepresan etkisi
yapardi.
Simdi galiba çevremizdeki insan sayisi artikça daha çok
yalnizlastik. Bence artik kimse kimseyi can kulagi ile dinlemiyor. Instagrama baksan herkes mutlu. Ama bence çok
kisi özde mutsuz ve dostsuz.
Sagolsun Liliana´nin cumleleri de bana son zamanlarda
antidepresan etkisi yapiyor.
“ hadiii, yaparsin” ...
Tekrar eski Gungor olmaya çalisacagim.
Buralara da daha çok ugramiyi dusunuyorum kismetse.
Bugunluk bu kadar.
Gorusmek uzere, hosçakalin.
Sevgilerimle.
Gungor Ekinci Saglik
