CADIZ / Endülüs

Sunu bir kez daha anladim ki, ben denizi olan yerleri çok daha fazla seviyorum. Ve deniz gorunce mutlu oluyorum.  Belki de onun için bu liman sehrini de çok sevdim.

Bu restaurantta Jerez adi verilen çok lezzetli bir sirkeyi tanima imkanim oldu.   Jerez, Cadiz´in içinde bulunan bir bolge.  Ve dunyada  sadece burada uretilen bir sarap turu varmis; Şeri Şarabı.  Bu isimde sehrin İngilizce adı olan "Sherry"den geliyormus.  Iste bu saraptan yapilan bir sirke çesidi varmis. Biz de o sirkeden yapilan bir patates salatasi yedik.  Ve gerçekten bayildik.  Ismi Papas Aliñas. Ilk firsatta bu sirkeyi bulup, alip, deneyecegim.

Ficus ailesinden bir agaç. Hayatimda gordugum en buyuk ve en yasli agaç diyebilirim. Goruntusune hayran kaldim.

Cadiz´de Sevilla gibi boyle dar sokaklardan olusuyor.  Oyle ki telefonunuzla yol haritasini takip ediyorsunuz ve  gideceginiz yere 1 dk. kaldi mesaji çikiyorken,  hooop  bir anda 7-8 dakikalik  yeni bir harita olusuyor. Bu hem Sevilla´da hem de Cadiz çok sık  basimiza geldi. Gerçektenç ok ilginçti. 

Her yer yemyesil ve heykellerle dolu. 

                        Bu guzel agaç ismini seklinden aliyor. ŞiŞe agaci /Arbol Botella

Cafe de Ana

Alis harikalar diyarinda gibi bir ortam :)

 Mekanda nostalji ruzgarlari esiyor. 

O kadar nostaljik objeyi nasil bulup bir araya getirdiler anlamadim. Ama çok begendim. 

Fotograflari uzerlerine tiklayarak buyutebilirsiniz.

Keyifli seyirler. 

Gungor

 

SEVILLA / Endülüs

Geçen hafta , İspanya’nın güneyindeki Endülüs özerk bölgesinin 2 onemli sehri olan Sevilla ve Cadiz´i ziyaret ettik.  Çok mutlu ve heyecanli bir sekilde çiktik evden.  Gayet mutlu bir sekilde de bitirdik tatilimizi. Ya da oyle saniyorduk!

Son gun otelden çikis islemlerimizi yapip kahvalti yapmaya gittik.  Tam o sirada bana iyimisiniz? Sevilla´ya yakin misiniz?  mesajlari gelmeye basladi.
Ve ogrendik ki bizim trenimizden onceki tren buyuk bir kaza yapmis. Çok sayida olu ve yarali varmis. Tabiki moralimiz bozuldu. Çok çok uzulduk.

Arkasindan sehirde butun tren seferleri iptal edildi. Kisa surede butun otobusler ve oteller doldu. 15 dakika once mutlu bir sekilde geldigimiz kafede, otelsiz, biletsiz kalakaldik.
En sonunda internetten han gibi bir yer bulduk. Hanin içinde odalar vardi. Bir koridorda da her odaya ait bir tuvalet. Buna da sukur diyerek geceyi orada geçirdik.
Ertesi gunde gelirken trenle 5 saatte geldigimiz sehirden 12 saat suren bir yolculukla ayrilip evimize ulastik.  Bu son cumleyi sikayet olarak yazmiyorum. Yanlis anlasilmasin. Belki buraya yazdiklarimi ileride çocuklarim da okur diye bazen boyle ayrintilar da veriyorum.

Yoksa tabiki çok sukur halimize.
Olenlere allahtan rahmet yaralilara da acil sifalar diliyorum.  Ailelerine de rabbim dayanma gucu versin, bir daha boyle korkular yasatmasin.
Bizi de evimize sag salim, eksiksiz olarak ulastiran rabbime sukurler olsun. 

Sevilla, Guadalquivir nehri kıyısında yer alir ve gerek tarihi gerek kulturel guzellikleri açisindan  İspanya’nın en önemli turistik sehirlerinden  biridir.  Sevilla´da basinizi nereye çevirseniz gozunuze tarihi bir eser ilisiyor.  Ama benim en çok begendigim yer Plaza de España oldu. Burasi 1929 da insa edilmis. Yarim daire biçiminde olup  çok buyuk bir alani kapsiyor. Binanin hemen onunde seramikten yapilmis  banklar var.  Banklarin her biri ispanyanin bir ilini temsil ediyor. Banklarin uzerinde de sehirlerin isimleri yaziyor.  Banklarin onunde yuruyebileceginiz, dinlenirken flamenko dansçilarini izleyebileceginiz yerler var.  Onun onunde bir kanal ve kanalin ustunde çok guzel kopruler var. Isterseniz faytonla da turlayabileceginiz bu sehri  gerçekten sevdim.

Fotograflari uzerlerine tiklayarak buyutebilirsiniz.

Cadiz´i sonraki yazida anlatacagim.

Simdilik sevgiler.

Gungor 

 

GURBETTE GELIN OLMAK - 2 -

Buraya ilk geldigimde GURBETTE GELIN OLMAK baslikli bir yazi yazmistim. O an ki ruh halime ve hissettiklerime dair.  

15 yildir gurbette  ve artik 50 yasinda biri olarak da GURBETTE GELIN OLMAK   -  2  - baslikli yeni bir yazi ile bu donemdeki duygularimi ve hislerimi kaleme almak istedim bugun.

Ben aslinda “gurbet” kelimesini hiç sevmem. Ve iki sene oncesine kadar hiç de kullanmazdim. Evinden barkindan ayri dusmus, zor sartlar altinda yasayan insanlari hatirlatirdi bu kelime hep bana. 

Severek isteyerek, hatta buyuk bir askla Ispanyaya gelmis ve çok sukur  halinden çok memnun biriyim ben. Kendimi de  burada hiç gurbette hissetmemistim taaa ki  2 sene oncesine kadar.

Çunku 2 sene once gurbetin baska bir yuzunu tanidim; Ya yetisemezsem korkusu.

Biliyorsunuz 2 sene içinde çok sevdigim 2 kisi  ruhsal olarak kalbimde yasamaya devam etselerde fiziksel olarak gittiler hayatimdan. Ve sonrasinda  ya geride kalan sevdiklerime bir sey olursa ve hemen vaktinde gidemezsem, yetisemezsem korkusu yerlesti içime.

Çunku yurt disinda olunca oyle “ ha deyince” ulkenize uçmak,  sadece halden anlamayanlara çok kolay geliyor. Gerçekler çok baska. 

Ozellikle de kuçuk çocuklariniz varsa,  esiniz gece çalisiyorsa, buludugunuz yerde yalnizsaniz  daha da zor.

Bir çok gurbetçi tanidigim  var ki,  evrak sorunlari yuzunden bile ulkelerine girdi çikti yapamiyorlar. Ekonomik sartlari hiç yazmiyorum bile.

Bu nedenle gurbette olunca bir çok sevdiginizin cenazesine gidemezsiniz. Evde aglarsiniz, dua edersiniz, ruhlarina hayir yapar dagitirsiniz

.
Gurbetçiler her olume gidemiyor da, her dugune gidiyor mu sanki? Tabiki hayir.

Bir çok dugunde dernekte olamazsiniz. Birileri instagramdan canli yayin açsa da, ben de gorsem diye dua edersiniz. Bana bol bol fotograf gonderin, video gonderin diye tembihlersiniz herkesi.

Ne siz yegenlerinizin nasil buyudugune taniklik edebilirsiniz, ne kardesleriniz sizin çocuklarinizin nasil buyudugune. Buradan hediye olarak kiyafet goturmek bile risktir artik. Çunku boyunu posunu bile bilmezsiniz ve içten içe burnunuz sizlar. Bir kaç yilda bir gorusunce de, fark edersiniz ki,  ne kadar sıkı sarılsanız da,  yegenlerinizle aranizda hep gorunmez bir mesafe olusur zamanla

Kimi ölür gider, kimi evlenip gider, kimi büyür gider ama gurbette olunca çoğuna yetisemezsiniz…

Bitti mi? Tabiki bitmedi.
Diyelim ki arabayla Ispanya´da bir yere tatile gidiyorsunuz. Ve yaninizdan Turk bayrakli, Turk plakali bir tır  geçiyor.  Haydiiii. Gel de korna çalip el sallama. Gel de senin de Turk oldugunu belli etmeye çalisma. Zaten duygulanip agladigini gorunce onlar da anlayip, korna selami verip, el salliyorlar.

Mesela çocuklara  ulke sevgisini, din sevgisini verebilmek de çok kolay degil. Noel babadan yola çikarak bir yol buldum ben de. Salona  surpriz hediye birakiyorum. Resmi bayramlarda Ataturk gondermis, dini bayramlarda Peygamberimiz gondermis diyorum. Yeterki kulak dolgunlugu olsun, bu bile yeter bana. Deniz artik buyudu ama Emir hala inaniyor.    

Dili ne kadar iyi ogrendim deseniz de her gun yeni bir sey çikiyor sasirdiginiz, anlamadiginiz. Ozellikle deyimler ve kelime oyunlari hala bazen sorun oluyor benim için.  Ispanyol birine “ ay eteklerim zil çaliyor” ya da “ simdi keçileri kaçiracagim”  demek gibi bir sey yani. Hadi gel de açikla.

Aradan kaç yil geçerse geçsin, oldugunuz yere ne kadar uyum saglarsaniz saglayin, bir kultur farki hep oluyor.   “ Hee ama bu biz de boyle” durumu  hep var yani.

Ya Turk mutfagina duyulan ozlem?! Bu zaten basli basina bir yazi konusu.
Bogazda açik bufe kahvaltilar, çesit çesit donatilmis, sevdiklerinizin etrafinda toplandigi  yemek sofralari… Minikligine, sarimsakli yogurdun, soganli sosun  içindeki suzulusune kurban oldugum mantiyi hangi gurbetçi ozlemez acaba?  Tabiki ben de yapiyorum. Ama Turkiyede ki baska.

Nereye gidersek gidelim, orayi  hep dogup buyudugu sehirle karsilastirir gurbetçi. Mesela benim klasik cumlem “ Istanbul daha guzel”.

Bir de ozlem denilen bir sey var. 

Elle tutulamaz, gozle gorulemez. Ama gurbetçiyi her seyden daha çok etkiler. Dagi tasi, konu  komsuyu, havayi, suyu, ezan sesini, çay bardaklarinin seklini bile ozlersiniz.

Hele “ yaaa oturuyoruz, daha erken, gidip ne yapacaksiniz, ikinci çayi demledim” sozcukleri var ki ruyalarina bile girer gurbetçinin. Oyle bir ozlem yani.

Neyse…
Allah tum gurbetçilere yasadigi yeri sevdirsin. Yasamlarini kolaylastirsin. Ozlemlerini dindirsin diyelim.
Herkese selam ve sevgiyle.
Gungor

 

  

 

 

IÇIMIZ YANDI

12 Eylul gunu Ekinci ailesi olarak son derece buyuk bir kayip yasadik.

Canim kuzenim Ufuk´um kalp krizi nedeniyle içimizi yaka yaka, kanata kanata  aramizdan ayrildi.

Bazen insan bir olumle birden fazla kisiyi kaybediyor. Benim için de oyle oldu.

Biz Ufuk´la 5 ay arayla ayni eve dogduk. Birlikte kardes gibi  buyuduk. Bundan dolayi  aramizda sadece kan bagi degil can bagi da vardi.

Benim ilk ve de uzun bir sure tek oyun arkadasimdi.  Vefatiyla birlikte ilk oyun arkadasimda da gitti.

Fotografta da goruldugu gibi  2-3 yaslarimizda ilk dansimizi birlikte yapmisiz.   Vefatiyla birlikte dans  ettigim ilk kisi de  gitti.

Ben orta okula giderken bizim tuhafiye dukkanimiz vardi. Annemin isi oldugunda Ufuk´la ben dururduk

dukkanda. En sevdigimiz sey çekirdek ve gofret almakti. Fakat şoyle bir  huyumuz vardi. Kimseye hak geçsin istemezdik. Once çekirdek paketini bosaltirdik ve sayip ikimize esit bolerdik. Eger bir tane fazla çikarsa onu atardik.

Aldigimiz gofretlerde 15-20 cm. kadardi.  Onu da 1m.lik  normal kumas metresi ise olçup pay ederdik.  Vefatiyla birlikte  ilk adalet arayis  arkadasimda da gitti.

Hatirlarsaniz Pasabahçe sisecam fabrikasi kapanmadan once isçiler,  aileleri ve halkla  birlikte  çok buyuk bir direnis ornegi gostermis ve grev yapmisti.  Vefatiyla birlikte  isçiler için direnise katildigim ilk  arkadasimda da gitti.

Benim çocuklugumda oturdugumuz bolgede kizlar bisiklete binmezdi. Ayiplanirdi. Canim kuzenimin bisikleti vardi. Amcamin evinin arka tarafinda defalarca bana bisiklet binmeyi ogretmeye çalisti. O elinden geleni yapti ama ben basaramadim. Vefatiyla birlikte  bisiklet binmeyi ilk gosterenim de gitti.

Once o evlendi gurbete gitti. Ben evlendim buraya geldim. Tatil zamanlari ben Istanbul´dayken o yoktu. O Istanbul´dayken ben yoktum.  Vefatiyla birlikte çok ozlediklerimden biri de gitti.

Offf offf… Daha neler de neler…

Benden bu kadar çok kisi gitmisken  sadece “ kuzenim vefat etti” demek oyle yetersiz ki…

Sanki Allah demis ki “ Ufuk seni 50 yil için dunyaya gonderiyorum. Git, herkese kendini sevdir. Hiç kalp kirma, herkesin gonlunu yap. Dedikodu yapma, kavgaya karisma. Super iyi bir insan ol. 50 yil sonra gorusuruz”.

Ufuk´um da Allah´la antlasmasina uydu. Herkese kendisini çok sevdirdi. Gonullerimizde taht kurdu. 50 yasini doldurdu, hiç bir sey yokken, is yerinde çay molasindayken melek oldu.

Aslinda gider ayak herkese de son bir ders verdi.

Bakin dedi bu dunya da bardagimizdaki çayi bitirecek kadar bile vaktimiz olmayabilir…Hala neyin pesindesiniz?...

Haberi alinca Tekirdag´a nasil gittim nasil dondum bilmiyorum. Gunlerdir içim yaniyor.

Ama bir seyi fark ettim. Hayat kisa…Bir saniye sonramizin bile garantisi yok.

Her seye ragmen hayata dort elle sarilmali, her animizin kiymetini bilmeli ve sevdiklerimize vakit ayirmaliyiz. Aksi taktirde elimizde sadece  bir avuç “ KEŞKE” kalacak.

Canim Ufuk´um!

Belli ki rabbim seni çok sevdi. Onun için erkenden yanina aldi. Bundan sonra da çok sevsin.

Mekanin cennet olsun, kabrin nurla dolsun. Rabbim rahmet etsin, kabir rahatligi versin.

Basta babam olmak uzere butun akraba ve tanidiklara  selam soyle.

Hepinizi çok seviyoruz…

Kuçukken "git şu çiçekleri kopar bana getir “ diyen kuzenin Gungor